Rzeczy wielkie nigdy nie są skomplikowane. Są prawie z reguły bardzo proste.
Chodzi tylko o znalezienie klucza do tej prostoty.
Aleksander Kamiński, „Krąg rady”

Harcerstwo to organizacja wychowawcza, ale i stowarzyszenie, które działa w określonych ramach formalnych. Potrzebujemy instruktorów, którzy potrafią połączyć te dwa światy: z jednej strony rozumieją wymogi statutowe, finansowe i administracyjne, a z drugiej nie tracą z oczu wychowawczego celu naszej działalności. Jest to nie tylko mistrz tabel i formularzy, lecz to instruktor, który wprowadza porządek i system tam, gdzie innym trudno się odnaleźć, a jednocześnie umie to robić tak, by dokumentacja nie przytłaczała, lecz wspierała codzienną pracę drużyn i zespołów.
Instruktorzy nominowani w tej kategorii to osoby, które m.in.:

• z powodzeniem łączą obowiązki wynikające z przepisów prawa, statutu ZHP i wymogów administracyjnych z realiami pracy wychowawczej,
• wprowadzają nowoczesne i skuteczne rozwiązania z zakresu obiegu dokumentów, przetwarzania danych, finansów czy organizacji pracy,
• skutecznie pozyskują i terminowo rozliczają dotacje, dbając o ich realizację zgodnie z zapisami umowy z donatorem,
• potrafią przekładać skomplikowane wymagania formalne na zrozumiałe procedury i wspierają innych w ich stosowaniu,
• wnoszą do swoich hufców czy naszej chorągwi ład i przejrzystość w działaniach administracyjnych, finansowych i organizacyjnych,
• tworzą narzędzia (np. formularze, arkusze, bazy danych, instrukcje), które realnie ułatwiają codzienną pracę kadry,
• nie boją się wyzwań biurokratycznych – widzą w nich szansę na rozwój i profesjonalizację działań ZHP, a nie przeszkodę w pracy wychowawczej.

Wychowawcy nie wolno ani na moment zwątpić w sens swojej pracy,
w wartości wewnętrzne swoich wychowanków.
Aleksander Kamiński, „Pasja wychowawcy”

Każda instruktorka i każdy instruktor na swojej drodze spotyka osoby, które stają się dla nich przewodnikami – nie tylko dzięki wiedzy i doświadczeniu, ale przede wszystkim dzięki postawie, spójności działań i konsekwencji w służbie. Harcerski autorytet to ktoś, kto nie potrzebuje tytułów ani zaszczytów, by budzić szacunek i inspirować. To osoba, której słowa mają wagę, a czyny są przykładem dla innych. Może być komendantem hufca czy chorągwi, opiekunem prób na stopnie instruktorskie, szefem zespołu albo instruktorem bez funkcji, ale z ogromnym oddziaływaniem wychowawczym. Harcerski autorytet jest kimś, do kogo inni zwracają się po radę, wsparcie i inspirację.
Instruktorzy nominowani w tej kategorii to osoby, które:

• posiadają stopień harcmistrza lub są w trakcie próby harcmistrzowskiej,
• są wzorem postawy instruktorskiej, spójni w słowach i czynach, kierujący się Prawem i Przyrzeczeniem Harcerskim,
• wspierają innych w rozwoju jako opiekunowie prób, mentorzy, wodzowie,
• mają odwagę stawiać wymagania, ale także cierpliwość, by towarzyszyć w ich realizacji,
• swoją codzienną służbą budują zaufanie i szacunek, są wzorem do naśladowania,
• są świadectwem tego, że harcerska droga może być stylem życia, a nie tylko epizodem.

Dzielność jest jakby energią w służbie wartości moralnych. Jest fundamentem
charakteru, a tylko ludzie z charakterem mogą zbudować lepszy świat.
Aleksander Kamiński, „Studia i szkice psychologiczne”

Zespoły instruktorskie są fundamentem sprawnego funkcjonowania hufców i chorągwi – od komisji stopni instruktorskich, przez zespoły programowe i kształceniowe, kręgi instruktorskie, aż po komendy szczepów. To właśnie w zespole rodzą się pomysły, powstają programy, rozstrzygane są próby, a także tworzy się przestrzeń do rozwoju innych. „Moc zespołu” to kategoria, w której chcemy docenić grupy instruktorów, które swoją pracą pokazują, że harcerstwo jest prawdziwą szkołą współdziałania i wzajemnego wsparcia.
Do tej kategorii mogą być zgłaszane zespoły, które:

• działają w hufcach, szczepach lub chorągwi, pełniąc rolę programową, kształceniową, wychowawczą, organizacyjną lub wspierającą,
• pokazują, że potrafią łączyć indywidualne talenty i doświadczenia w spójną, efektywną pracę zespołową prowadzoną zgodnie z Systemem pracy z kadrą,
• wnoszą do życia środowiska realną wartość, czy to przez program, kształcenie, wsparcie metodyczne czy tworzenie przestrzeni dla rozwoju kadry,
• są przykładem dla innych, jak można działać wspólnie, z pasją, systematycznie i skutecznie,
• swoją postawą potwierdzają, że siła harcerstwa tkwi w zespołowości, a sukces nigdy nie jest dziełem jednostki, lecz wspólnoty.

Harcerstwo jest organizacją nastawioną nie na „żądanie” od społeczeństwa,
lecz na “dawanie” społeczeństwu, służenie mu.
Aleksander Kamiński, „Kamienie na szaniec”

Służba to fundament harcerstwa. Jest stylem życia, który realizuje się na co dzień w działaniu, w gotowości do wspierania innych i wrażliwości na potrzeby otoczenia. Instruktor – źródło służby swoim przykładem pokazuje, że może mieć ona wiele wymiarów. To osoba, która swoją postawą i inicjatywami realnie wpłynęła na życie lokalnej społeczności lub środowiska harcerskiego. Ktoś, kto widzi dalej niż inni, współpracuje z innymi organizacjami i inspiruje do służby kolejnych harcerzy, instruktorów, drużyny, szczepy, hufce i chorągiew.
Instruktorzy nominowani w tej kategorii to osoby, które:

• wykazali się bezinteresowną postawą i gotowością do niesienia pomocy,
• konsekwentnie realizują ideę służby w swoim środowisku instruktorskim,
• z powodzeniem zrealizowali działania, które miały wymierny wpływ na otoczenie,
• potrafią łączyć działalność wychowawczą skupioną na służbie z działaniami kształceniowymi, programowymi, metodycznymi czy promocyjnymi,
• podejmowali różnorodne formy służby (społeczne, ekologiczne, edukacyjne, kulturalne, duchowe lub inne),
• tworzą przestrzeń do podejmowania służby przez innych, inspirując i wspierając ich w działaniu,
• swoją postawą udowadniają, że służba to nie hasło, ale praktyka dnia codziennego,
• w środowisku działania są widocznym punktem odniesienia w obszarze pracy ze służbą.